Indra: “Ik heb liefdevolle ouders, geweldige familie en vrienden, een leuke studie. En toch heb ik dit gat in mij.”

Geplaatst in: Identiteit, Portret

Al haar hele leven loopt de geadopteerde Indra Hagelstein met vragen rond die ze zo graag aan haar biologische ouders zou willen stellen. Al die gevoelens bracht ze samen in de gedichtenbundel Grenzeloos Gewenst die vorige maand verscheen.

Indra (19) was vier toen ze vanuit China naar Nederland kwam en opgenomen werd in het gezin van de familie Hagelstein. Er was al een Chinees geadopteerd meisje en later kwam er nog een jonger zusje bij. Indra: “Ik ben met mijn ouders meegegaan toen we mijn jongste zusje mochten ophalen in China. Ik was toen acht jaar oud. Die reis heeft volgens mijn ouders veel bij mij losgemaakt.

Ik was een kind dat nooit ruzie durfde te maken, zich schikte naar de situatie. Ik vond dat ik mijn ouders dankbaar moest zijn dat ze mij geadopteerd hadden.  Sinds mijn twaalfde ben ik bezig met mijn adoptie, maar daar zocht ik toen nog geen hulp voor. Dat kwam een paar jaar later. Ik heb verschillende soorten therapieën gehad, maar pas sinds kort is die adoptie-gerelateerd.

Ik heb liefdevolle ouders, geweldige familie en vrienden, een leuke studie. En toch heb ik dit gat in mij.

Dit gat stroomt vol van vragen zonder antwoorden. Waarom hebben mijn ouders me weggegeven en me achtergelaten? Hoe zien mijn ouders eruit? Heb ik de neus van mijn moeder? Heb ik de oren van mijn vader? Schaamden ze zich voor mij? Was ik hun eerste kind en waren ze niet blij omdat ik geen jongen was? Denken ze nog wel eens aan mij?”

Al die vragen en gevoelens zette Indra om in gedichten. Gedichten die ze vooral ’s nachts schreef. Indra: “Op een gegeven moment liet ik ze aan mijn therapeut lezen en die vond dat ik er iets mee moest doen. Maar ik was te bang voor negatieve en kritische reacties waardoor ik er op dat moment niets mee deed. Pas vorig jaar november heb ik een uitgever benaderd die enthousiast reageerde en toen ging het snel.  Het eerste exemplaar heb ik aan mijn ouders gegeven.  Die steunen me om mijn biologische ouders te vinden. Ik heb al van alles geprobeerd, verschillende instanties benaderd, een folder gemaakt en die in China laten verspreiden. Maar tot nu toe heeft het niets opgeleverd. Maar ik geef de hoop niet op. Ooit hoop ik ze te kunnen ontmoeten en hoop ik dat al mijn vragen beantwoord zullen worden.”

Indra koos twee van haar favoriete gedichten uit voor Meer Dan Babi Pangang. Waarom juist deze? Na even nagedacht te hebben zegt ze aarzelend: “Het gedicht Samen zijn is mijn favoriet omdat ik daarin van alles in heb proberen te verwerken: van wat ik voel naar wat ik wil en wat mijn wens eigenlijk is. En in Zoektocht probeer ik te verwoorden hoe ik me ’s avonds voel.

Een zoektocht

Nachten kleuren donker

Een stilte van verdriet waait rond

Pijn hangt in de lucht

Vermoeid en verwond

Niemand die het ziet

Ik zoek het duister

Naar iets wat liefde heeft

Mijn handen vinden slechts een gat

Het gaat waarin jullie mij ooit verlieten

 

Samen zijn

Steek in mijn hart

Verdriet achter mijn woorden

Geef me veiligheid

En bescherm me

Laat me niet los

Geef me die vadershand

En zeg met dat het goed komt

Geef me die moederkus

Die de wonden heelt

Heb me lief

Zorg voor me

Wijs me de weg naar geluk

Of geef me de antwoorden op mijn vragen

Neem me mee

Naar een plek zonder angsten

Ergens waar geen zorgen zijn

Of waar ik mij moet verantwoorden

Voor wie ik ben of wat ik doe

Een plek vol warmte, genegenheid en liefde

Met fijne mensen en mooie wensen

Waar ik mezelf kan zijn

Mijn emoties en gedachtes van me afglijden

Maar waar we vooral

Samen zijn

 

Verder lezen

Culinair     Interviews

Ik kook met de passie van mijn moeder

Cultuur     Erfgoed     Artikelen

Meer Dan Babi Pangang onderdeel expositie Wereldmuseum

Erfgoed

Foodblogger Ilona Brook: ‘Ik wil heel graag een boek maken als ode aan mijn oma’

Menu