Maria Ulfah, geboren op 18 augustus 1911 in Serang, Banten, als dochter van de regent van Koeningan, volgde haar eigen plan: ze studeerde rechten in Leiden en werd in 1933 de eerste Indonesische vrouw met een juridische graad. Ze was 22 jaar oud.
In Leiden raakte ze betrokken bij de Indonesische studentenbeweging. Ze woonde lezingen bij van Agus Salim, Mohammad Hatta en Sutan Sjahrir, de toekomstige premier die haar later naar het kabinet zou halen. Terug in de archipel gaf ze les aan de Muhammadiyah-universiteit in Jakarta en stortte ze zich op de vrouwenbeweging: het recht op onderwijs, het tegengaan van polygamie, het kiesrecht. In 1938 was ze een van de leidende figuren bij het Kongres Perempoean Indonesia in Bandoeng, het grote nationale vrouwencongres.
Tijdens de Japanse bezetting werkte ze als juridisch assistente van Soepomo, de latere eerste minister van Justitie. In 1945, in de aanloop naar de onafhankelijkheidsverklaring, was ze lid van de Commissie ter Voorbereiding van de Indonesische Onafhankelijkheid en een van de zeer weinige vrouwen in dat gezelschap. Na de Proklamasi werd ze secretaris-generaal van het Ministerie van Onderwijs en Cultuur.
Op 12 maart 1946 benoemde premier Sutan Sjahrir haar tot minister van Sociale Zaken in zijn tweede kabinet. Ze was 34 jaar oud. Ze was de eerste vrouwelijke minister in de Indonesische geschiedenis en een van de allereerste vrouwelijke ministers in heel Azië. Haar eerste taak was praktisch en urgent: de organisatie van de terugkeer van geïnterneerden uit de Japanse kampen.
Ze bleef minister tot juni 1947 en vervulde daarna diverse andere bestuurlijke functies. In 1947 vertegenwoordigde ze Indonesië op de Asian Relations Conference in New Delhi, waar ze pleitte voor samenwerking tussen postkoloniale Aziatische staten. Ze overleed op 15 april 1988 in Jakarta.
